Sanne, Eline & Ans In Suriname

Het weerzien is wat het vertrekken de moeite waard maakt.

Na weken aftellen was het zover!

We konden eindelijk vertrekken richting Paramaribo om de leefwereld van Eline en Ans te leren kennen.

Maandagavond 31 maart vertrokken we met Pieterjan richting Amsterdam om te overnachten en zeker onze vlucht ’s anderendaags niet te missen.

Aangekomen in Paramaribo, stond Chip, de persoonlijke engelbewaarder en chauffeur van de Surinamezussen ons op te wachten.

Alles was tot in de puntjes voorbereid, zelfs de verwelkomingsmuziek tijdens de rit naar de Concordialaan was geregeld.

Wat een weerzien! Twee bruingeblakerde miekes en Kwinten, de Nederlandse huisgenoot verwelkomden ons met een glas Borgoe cola, een compleet diner bij kaarslicht en een diashow van hun tot hiertoe beleefde ervaringen.

Na het installeren en uitpakken van bagage en de cadeautjes en overrompeld door zovele indrukken, kropen we met de vermoeidheid die eigen is aan een intercontinentale vlucht onder de klamboe.

De eerste dag mochten we zeker de ervaring van de Surinaamse busjes niet missen en als twee volleerde gidsen troonden Eline en Ans ons naar downtown Paramaribo.

Prachtige koloniale huizen staan godvergeten naast krotjes waarbij ons tuinhuisje riant lijkt.

Een stad vol tegenstellingen met een nooit geziene mix van rassen.

De lokale markt met zijn vreemde geuren, nooit geziene vruchten en groenten naast meer vertrouwde producten overladen ons met nog meer verbazing.

De vochtige hitte laat ons meteen begrijpen waarom Surinamers zich voortslepen i.p.v. normaal te stappen en al gauw nemen we noodgedwongen hetzelfde ritme aan.

We zitten echter in een tropisch klimaat en tegen de middag slaat de hitte om in fikse plensbuien.

Donderdag 2 april: de plensbuien van de vorige dag zijn veranderd in gestage regen, maar de warmte blijft.

We worden vergast op een rotie-maaltijd: een soort van pannenkoek met kousenband en kip gekruid met kurkuma, verpakt in een plastic zakje is de Surinaamse variant van ons frietkot.

Het smaakt heerlijk!

Hilde en de miekes slenteren door de Jeruzalem Bazaar en kopen meters en meters stof, terwijl ik al denk aan de hangmat die we zometeen gaan kopen.

De tijd vliegt en de dames worden al gauw verwacht in Broki voor hun salsa-les.

Het is heerlijk vertoeven aan de waterkant onder de tonen van salsa en merenguémuziek.

Vrijdag 3 april: het weer blijft eerder druilerig, maar White Beach is de ideale plek om onze hangmat uit te testen.

Het wordt dus een lui dagje “hangmatteren” met een lekker boek erbij dat met de regelmaat van een klok terzijde wordt gelegd voor het nodige dutje.

’s Avonds gaat het richting casino om ons geluk te beproeven bij het spelen van Black Jack…we vertrekken allemaal met wat winst.

Zaterdag 4 april: na de acclimatisatie van de voorbije dagen is het de hoogste tijd om het binnenland te verkennen.

Eline en Ans hebben een programma voor de komende vijf dagen en dit weekend staat Galibi op het programma.

Op dit eiland zullen we de reuzenschildpadden gaan spotten die aan land komen om hun eieren te leggen.

Met het busje rijden we richting Albina waar we de boot nemen naar Galibi.

Venski is onze ervaren gids met in zijn kielzog Rudi, de held van het eerste uur die ons met zijn machete moet behoeden tegen het betere slangenwerk en andere bedreigingen die ons pad kunnen kruisen en Thea, de kokkin van dienst die, dixit Venski, zorgt voor ons “inwendig mens”.

Het is droog weer, maar de boot richting Galibi is alom gekend om doorweekt op het eiland te arriveren…en ja, hoor, gezeten in het midden van de boot, scheppen we water bij bakken!

Het weer is ondertussen mooi geworden en we drogen snel op.

’s Avonds varen we terug een halfuur naar de kust en beleven een ongezien spektakel met nachtkijker en al om de schildpadden hun werk te zien doen. Adembenemend!

Bij de terugkeer in ons “kamp”, vergast Thea ons nog met een kom “zoute soep”.

We voelen een aangename fysische vermoeidheid en het duurt dan ook niet lang voor we in ons hutje ondanks een verzengende hitte een verkwikkende nacht tegemoet gaan.

’s Anderendaags staat er in de morgen een griet van een zon aan de hemel en na een deugddoend ontbijt bezoeken we de zoo van Galibi waar nieuwsgierige doodshoofdaapjes vanuit de bomen op de schouders van de bezoekers springen.

Een felgekleurde papegaai levert exotische plaatjes op om als screensaver te gebruiken.

Stoer poseert Pieterjan met een anaconda rond zijn nek, maar eens de staart van het beest gelost, neemt ze hem in een verontrustende wurggreep…Pieterjan blijft lachen, maar we zijn toch geruster op het moment dat de zoo-beheerder tussenkomt om de “knoop” rond zijn nek te ontwarren.

De terugkeer naar de bus nadert, evenals de dreigende onweerswolken…we komen in Albina aan na een boottocht van 45 minuten: drijfnat en het het is een lachwekkend schouwspel om iedereen de laatste droge kleren te zien uitzoeken om terug richting Paramaribo te karren.

Maandag, 6 april: na het Galibi-avontuur rekenen we ons bij de “trippers van het eerste uur”, want om 6u30 worden we aan het busje verwacht om aan een groots avontuur te beginnen.

We zullen de 190 km lange Afobakaweg afleggen richting Brokopondo-gebied.

De Afobakaweg is een bauxietweg en we zijn niet zeker meer of er nu links of rechts gereden wordt in Suriname…het busje hobbelt van links naar rechts om diepe putten, kloven en bulten te ontwijken. Een avontuurlijke trip en de 190 km worden afgelegd in 8 uur!! Bijna even lang als de vlucht van Amsterdam naar hier!

De lange rit zorgt ervoor dat we onze reisgenoten van het afgelopen weekend beter leren kennen en binnen de kortste keren is er een optimale verstandhouding met Joke en Jan, de Nederlandse ouders van Maaike die bij Eline stage loopt op de verloskamer.

Zoon René en nichtje Annick blijken echte “die hards” van het Nederlandse levenslied en er wordt intens plezier beleefd.

Ook Wim, een Belgische stagebegeleider en vriendin Anja passen in het plaatje en doen hun duit in het zakje om een ideaal reisgezelschap te vormen.

Het weer is schitterend, de zon staat loodrecht boven onze hoofden en het is een verademing om in de bootjes te stappen die ons naar Isadou brengen.

Na een adembenemende vaart van een halfuur, zetten we voet aan wal.

Zijn we dood? Het lijkt wel zo, want het is alsof we in de hemel zijn aangekomen!

De pracht van Isadou, de geluiden van het oerwoud en het kabbelende water maken de helse rit meer dan de moeite waard.

Na een verkwikkende douche, heeft Thea alweer een hemelse maaltijd klaar en we genieten van zoveel schoonheid, rust en aangenaam gezelschap tot het pikdonker is en terug in de boot stappen om kaaimannen te gaan spotten met een gewapende Rudi.

Het water staat echter hoog en er is slechts één enkele kaaiman die bij de hoge oever zit.

De boottocht verloopt in absolute stilte en onder de volle maan die het oerwoud en het rimpelende water spookachtig verlicht. Wat een leven!

Na een nacht waarbij ik opgeschrikt wordt door het oranje spook van Isadou ( Hilde die denkt dat het regent en met olielamp en oranje regencape naar het toilet wilt ) zetten we ons bezoek na het ontbijt verder aan Jaw Jaw waar we kennis maken met allerhande planten en vruchten en de lokale bevolkingsstam. De eenvoud en primitiviteit van het leven in deze gemeenschap, dwingen ons na te denken over ons jachtige Westerse leven met al zijn luxe en quasi-nepproblemen. Een levensles!

Het vertrek van Isadou valt ons zwaar, ondanks het feit dat we richting Stone Island een nieuw avontuur tegemoetgaan.

Dit was zo echt en zo puur dat we het langer willen laten duren.

Stone Island is de laatste etappe van deze trip.

We komen aan bij een meer waarin het heerlijk vertoeven is, ondanks de “verdronken dorpen” van ca. 5.000 Saramakaners.

De enige getuigen van hun verleden zijn de boomstammen die boven het water uitsteken en het meer zijn typisch gezicht geven.

Annick is morgen jarig en onze Nederlandse vrienden hebben vanavond wat in petto.

Ze maken ons deelgenoot van de verrassing en het wordt een mooie avond.

Na een extreem korte nacht is de ochtendkoffie meer dan welkom om daarna piranhas te gaan vissen.

Ondanks het feit dat er toch 4 exemplaren worden naar boven gehaald, is het vooral de kip die gretig van de haak wordt gegraaid door de vlijmscherpe tanden van deze veelvraten.

Onder een verzengende zon vertrekken we terug richting Paramaribo waar we met spijt afscheid nemen van onze Nederlandse reisgenoten, die we ondertussen vrienden noemen.

Halverwege bedanken we Venski, Rudi, Thea en onze vaardige chauffeur Ronald met een – hoe kan het ook anders – Nederlands levenslied, weliswaar met zelfgemaakte tekst.

Onze begeleiders stralen om zoveel dankbaarheid en appreciatie.

Donderdag 9 april wordt een “chill dagje” na zoveel activiteiten en na lekker uitslapen, gaan we naar het zwembad om wat te lezen en te luieren in de zon.

Eline en Ans krijgen hun zoveelste laag bruin waardoor ze steeds meer op de locals gaan lijken i.p.v. bakra te zijn.

Donderdag is ook salsadag en we genieten aan de waterkant met een drankje van de ondergaande zon.

Het Vat is de plaats voor ons avondeten, waarna we een kijkje gaan nemen in de Havanna Lounge. We genieten van de sensuele salsaparen en praten met René en Annick die er ook van de partij zijn.

Morgenvroeg vertrekt Ans naar Blanche Marie en we realiseren ons dat we van haar nu afscheid moeten nemen omdat de nieuwe morgen ook onze laatste volle dag in Suriname met zich meebrengt…

Vrijdag 10 april is Goede Vrijdag.

Een officiële feestdag in Suriname en afgezien van een enkeling met een ander geloof is alles dicht.

Heel toevallig zijn we getuige in de Stadskerk van een viering voor Goede Vrijdag: een afgeladen volle kerk met locals, allemaal in het wit gekleed die met een indrukwekkende samenhorigheid liederen zingen. Mooi spektakel!

Het wordt dus een sloom dagje met vooral genieten van elkaars’ gezelschap met de nakende terugkeer naar België in ons achterhoofd, lunchen in Zus en Zo en duimen dat Eline’s plan om te gaan eten in The Garden of Eden ( een prachtig Thais restaurant ) niet in het water valt vanwege de feestdag.

We hebben geluk, het restaurant is open en lost de verwachtingen volkomen in.

Het wordt een fijne avond met leuke gesprekken.

Zaterdagmorgen pakt Hilde met haar gekende efficiëntie de koffers en trekken we nog even de stad in voor een laatste souvenirjacht.

Terug naar de Concordialaan om een verfrissende douche te nemen en daar staat Chip om ons naar de luchthaven te brengen.

Uit de boxen galmt Koen Wouters: “Droog je tranen, ook al heb je veel verdriet…”

Nieje, nieje, nieje!

Allicht passende muziek voor de gelegenheid, maar meer dan wij en zeker het jonge koppeltje aankunnen op dit moment.

Het CD’tje wordt dan ook prompt vervangen door vrolijkere deuntjes.

Partir, ç’est mourir un peu, maar we hebben het bij het begin van ons bezoek ervaren: het weerzien maakt het vertrekken de moeite waard…

Bedankt Eline en Ans ( en Kwinten ) voor jullie gastvrijheid en om ons deelgenoot te maken van jullie Surinaams avontuur!

Bedankt Pieterjan dat je erbij was, je was een ideale reisgenoot!

Hier de twee Surinamezussen. We hebben weer een fantastische week achter de rug met heel wat verhalen.

Maar om te beginnen wil ik (zuster Ansje) jullie allemaal bedanken voor de lieve berichtjes, de e-cards en de postkaartjes die jullie me stuurden voor mijn verjaardag. Ik kan jullie verzekeren, het maakte m’n dagje extra leuk. Eline en ook de stralende zon hebben me van zonsopgang, tot zonsondergang verrast! ’s Avonds zijn we heerlijk gaan eten in Sarina, een supergezellig Indonesisch restaurant. Het enige wat ik tekort kwam was een goei taartje van papa Jean.

Gisteren was ’t in huize concordialaan een etentje. We hebben de ouders van Kwinten en onze goede vriend Corem (een écht Hollandse Hollander) verwend met heerlijke spaghetti bolognaise. Voor de topingrediënten zijn we een stapje in de westerse wereld gaan zetten in winkel den “Choi’s”. De enige winkel waar je o.a. Nutella choco, geen noedels maar wel pasta, diepvriespizza’s in alle formaten enz. kan vinden. Aan al die zotte import hangt er natuurlijk nog een zotter prijskaartje vast. Sommige producten waren zelfs dubbel zo duur dan dezelfde die we in België vinden.

’t Werd een gezellig avondje, dat nog op een gezelligere manier werd afgesloten al zettend van een danspaske in den Havanna.

Morgen zijn we de dagtrippers van ’t eerste uur, want jawel, Eline en ik zijn er in geslaagd om eindelijk eens een tripje te plannen. We gaan richting zuiden, meerbepaald naar de Jodensavanne. Onze gids, Ruben, zal ons een weekendje vermaken met o.a. een bbq’ke, een waterskiesessie, een informatief bezoekske aan de Jodensavanne zelf, met een nachtkijker over de rivier varen, enz.

Oei, als ik dit allemaal zo lees, lijkt het wel alsof we hier nooit moeten werken. Maar hou je vast, dat doen we wel, en hoe! Zoals jullie weten sta ik op de Intensive Care van ’t Diakonessenhuis. In ’t begin was het serieus aanpassen aan de andere werkstijl, maar nu stap ik met een brede lach op mijn gezicht binnen in die grote kamer met vier bedden die dé IC voorstelt. Ik leer ontzettend veel bij. Vorige week lag de afdeling vol met patiënten die geïntubeerd waren en beademd werden met het beademingsapparaat. Zeer interessant allemaal! Deze patiënten komen in zeer kritieke toestanden binnen. Met man en macht proberen we hen in leven te houden. Ook ik steek hierbij al een serieus handje toe; materiaal klaarleggen, assisteren bij de intubatie, op speedtempo medicatie berekenen en al bibberend optrekken en toedienen, op nog een hoger tempo een blaassonde plaatsen, ondertussen een hartmassageke doen, enz enz enz. Allemaal heel hectisch en zenuwslopend, maar wel super leuk! Hopelijk sturen we deze patiënten dan een dikke week later door naar een gewone afdeling, maar de laatste tijd merk ik dat patiënten veel te laat naar t ziekenhuis komen en helaas sterven, bij ons op de IC…  Maar als er dan wel eens zo een patiënt is, die door het gaatje van de naald kroop, en die je dan een tijdje later door de gangen van Diako (zo noemen we ons ziekenhuis hier) ziet huppelen, wordt deze stoere meid plots zeer emotioneel.

Nog een zot weetje, op mijn verjaardag kreeg ik een heel leuke, onverwachte verrassing van een zieke Hollandse toerist. Omdat het bij ons rustig was werden een andere zuster en ik opgeroepen om met de ziekenwagen mee te gaan om die toerist in allerijl te gaan redden in zijn hotel. Ik wist even niet wat ik hoorde, omdat ik dit nog nooit had gedaan, en dus absoluut geen ervaring heb. Helemaal opgefokt sprong ik in die ziekenwagen. Geen arts, geen verpleegkundige, alleen ik en zuster Charonne en de lieve chauffeur, die voor de eerste keer met zo’n ziekenwagen reed. (help!) Hup, die sirene aan, en wieuwieuwieuw, wij tegen een dikke 150 km/uur door Paramaribo city tijdens de spits. Mannekes, je had me moeten zien. Bijna met een natten broek kwamen we aan bij ‘t hotel. Die man lag er zo bleek en ziek bij dat je er bijna kon door zien. Ik stel voor om zijn paramters te nemen, en eventueel een infuusje te plaatsen omdat hij al dagen niets voedzaam, laat staan vocht had binnengekregen. Maar dat kostte allemaal net iets te veel moeite, en was veel te professioneel voor de Surinaamse zorgverlening. Op hun duizendste gemakske legden ze hem in de ziekenwagen, maar wel weer eens tegen honderden kilometers in’t uur reed dat machien terug naar Diako.

Nu maandag ga ik een dagje meevolgen op het operatiekwartier. Als het meevalt mag ik daar enkele weken stage lopen. Ik kijk er heel hard naar uit, alhoewel ik de gezellige IC zeker zal missen.

Dengue, Dengue en nog eens Dengue! Tegenwoordig vliegen hier heel en vooral veel stoute mugskes rond, de Aedes aeqypti mosquitoes. Om maar niet te spreken over een serieuse plaag! Als je geprikt wordt krijg je dengue. Dit is echter geen lachertje. Je kan heel ziek worden; hoge koorts, leucopenie, dus zeer lage immuniteit, en hupsaké, zelfs een paar weekje ziekenhuis kunnen het gevolg zijn. Om maar te zwijgen over wat er gebeurt als je ooit een tweede keer gestoken wordt. Dan is de kans heel groot dat je het niet overleeft! En lap gerard, wij zijn hier nu net, en de beestjes slaan toe! In ’t ziekenhuis kwam ik al enkele locals tegen met de ziekte maar meer en meer horen we dat stagiaires ook het slachtoffer worden. Van zo’n 7 meisjes hebben we gehoord dat ze de ziekte hebben. En zelfs enkelen liggen hiervoor in ’t ziekenhuis. Wat kan je ertegen doen? Niets: uitzieken, en ondersteund worden door het nodige geïnfundeerd vocht en medicatie. Wat wel wordt gedaan vindt onze neus niet zo leuk. Met dikke jeeps rijdt men door de stad al spuitend van een grote gifwolk voor die muggen. In de hoop dat ze verdwijnen. Maar we houden ons hartje vast, want hier ziek worden, is echt het laatste waar we van dromen!

Ik groet jullie, en geef nu het woord over aan Eline!

Ans heeft al de leuke dingen al verteld dus mij rest nu nog een klein woordje te vertellen over mijn stage op de fameuze verloskamer in het diakonessenhuis. In het begin wist ik ni wat mij overkwam. Veel te veel vroedvrouwen, veel te veel studenten en veel te veel schrijfwerk en veel te weinig puffende vrouwkes. Je kwam binnen en ze verwachtte dat je maar alles kon. Nuja technieken lukken maar elke dienst werkt anders, en zeker aan de andere kant van de wereld. Gelukkig kon ik rekenen op de steun van andere studenten die hier al langer stonden en die me een beetje de weg wezen. Nu, 6 weken later gaat het gelukkig al een heel stuk beter. Elke dag leer ik wel weer iets nieuws wat wel mag of net weer niet mag (terwijl die ene vroedvrouw zei dat je het wel zo moest doen…). Maar ik zeg 1 ding: In Paramaribo wordt te weinig de liefde bedreven want de bevallende vrouwen blijven wel weg. Iedere dag is er in het beste geval ongeveer 5 bevallingen (maar vooral ’s nachts en in de ochtend dan) maar er zijn dagen dat we gewoon op onze stoel zitten en chocolade eten om te tijd te verdoen. We staan ook met 9 studenten uit België op de verloskamer dus per shift sta je op zen minst met 2. Wat ook al heel lastig is als er maar net die ene vrouw binnen is maar goed tis geven en nemen! Ondertussen heb ik er nu toch al 9 op men palmares en daar ben ik blij om. Nog 7 te gaan! Ik vind het leuk werk maar elke dag ga ik toch met een klein hartje naar het werk. Tis wel altijd spannend (op drukke dagen vraag je je af hoeveel kinders je op de wereld gaat kunnen zetten en als het niet druk is, is het spannend welke chocolade we deze keer gaan eten, nootjes of geen nootjes, puur of melk,…). Ik heb nog niet echt spectaculaire dingen gezien maar laatst was er wel een schrijnend verhaal. Er kwam een vrouw aan op verloskamer ‘s nachts met bloedverlies. Ze was nergens gevolgd dus er waren geen gegevens bekend over haar en haar zwangerschap. Volgens haar was ze nu al 8 maanden zwanger. De dokter werd er bij gehaald en er werd een echo gemaakt waarop bleek dat ze nog maar 15 weken zwanger was en dat het vruchtje niet meer leefde. De vrouw beviel even later van iets wat leek op een gekookte lever. ’s Ochtends kwamen wij dan aan en samen met een andere student ging ik naar de vrouw om haar in een comfortabeler bed te leggen. Ze zei weinig en zag er eigenlijk ook helemaal niet droevig uit. Veel durfde we natuurlijk niet zeggen. Daarna gingen we naar de spoelkamer en daar zagen we een metalen nierbekken met het vruchtje in. Er lag een kompres op. Toen we die wegnamen zagen we inderdaad iets wat op een gekookte lever leek en allesbehalve op een kind bedekt onder de vraatzuchtige mieren die altijd absurd snel hun weg banen naar iets wat hen wel aanstaat. Daarna moest de vrouw dan nog onder het mes om eventuele resten te laten verwijderen. En ze toonde echt extreem weinig emotie waardoor ik helemaal niet wist wat ik moest zeggen tegen haar. Maar buiten deze kommer en kwel is het wel meestal rozengeur en manenschijn. Lieve zwarte boelekes met krullende zwarte haren. Men hart smelt al als ik er aan denk. Misschien toch eens overwegen om hier bevlekt te worden door een sterke boslandcreool!

Buiten het werk hebben we natuurlijk ook nog salsales en jaja volgende week is het test! Om te zien of we wel goed genoeg zijn om naar de volgende groep te gaan. Onze leraar is nogal fanatiek en hij beseft ni da wij maar stoeme stagiarekes zijn die dit doen voor ons plezier dus moeten we in de les maar even doen alsof we het heel serieus opnemen al is dat ni altijd even gemakkelijk (en dan krijgen we zeker 5 vieze blikken geworpen). En pas maar op want als je ni goed bent komt tante Mien (die overigens 100% lesbisch is, ik ben er zeker van, u bijles geven). Binnen een week en een klets komen ons moe en onze poe en lifke op bezoek en gaan we als echte avonturiers het regenwoud doorkruisen. Dus hou jullie al maar vast aan de takken van de bomen want er komen spannende verhalen aan!

Veel liefs,

2 dagtrippers van het eerste uur

Als jullie denken dat het in België veel regent dan zijn jullie nog niet in Suriname geweest! Voor we onze overstromingsverhalen met jullie gaan delen zullen we eerst nog iets vertellen over de voorbije weken.
We hebben nog steeds geen tripje gemaakt maar volgende week gaan we er vast eentje doen voor Ans haar verjaardag.
Vorige weken is er niet veel gebeurd, werken, slapen, veel eten en in het weekend uitgaan. Vorige week donderdag hebben we ons gewaagd aan een diner voor maar liefst 6 personen. Vol goede moed trokken Ans en ik naar de centrale markt voor heel veel groenten en een vers viske. Kouseband voor een heel leger, hete peperkes, limoenen, ajuinen, look, een gekke groene stekelige vrucht, courgette, tomatte en wat nog allemaal meer. En dan 3 verse boterviskes recht uit de Surinamerivier die ze voor ons hebbe "proper" gemaakt en in mootjes gehakt hebben. Ons maal was een groot succes en zelfs de hollanders konden onze kookkunsten wel smaken. Daarna uiteraard weer naar de Havana en dan slapen. De volgende dag hadden we onze 2e salsales! Spannend! Natuurlijk zijn Ans en ik de beste van de groep en shaken we iedereen van zen sokken. Daarna werden we getrakteerd in een sjiek restaurant door dokter Kwinten (nieuwe huisgenoot) zijn ouders. Goed volgestauwd en na enkele parbo'tjes dan toch maar gaan pitten want zaterdag grote dag! Het decadente verjaardagsfeest van onze roommate (wij zorgen voor de versiering, kan ni mislopen). Even een voorstelling van de setting: Gayresort, zwembad, bubbelbad (met waarschijnlijk liters sperma), een stoombad en aan de pombakke een doos vol condooms. Heel fout. En als je verder ging waren er kleine kamertjes met 1 matrasje in om "te komen ontspannen". Daarna nog even naar de margi disco ZSA ZSA ZSU en bedde in. Zondag een beetje doodgelegen en eindelijk8 Onze keuke werd opgeruimd door een hele lieve meneer! En dan begon de hel maandag. Regen regen en nog eens regen. tot aan onze kuiten stonden we weeral in het water. Lauranne en ik gingen al als echte avonturiers door de regen naar het werk maar gelukkig! er kwam nog een busje aan! Dinsdag nog meer regen en woensdag zelfs niet kunnen gaan werken (geen busjes en geen taxi's) ok wel door de feestdag van de hindoestanen. Dit was het weer voor even. We gaan echt proberen om meer te schrijven!

Veel liefs,

Ans en Eline

We hebben al lang niks meer laten horen, maar geen nieuws, goed nieuws zeggen ze altijd! het waren weer 2 weken vol gebeurtenissen, leuke en minder leuke al kunnen we wel stellen dat de kaap van minder leuke wel bereikt is.
We zullen beginnen met het begin. Zaterdag 14 Februari: terwijl Ans meureg in haar bedde ligt besluiten Sanne en ik een boke te eten (goe fondke leggen). Maar toen tartte het noodlot ons. Ik laat de augurkenpot vallen en in een verwoedde poging om deze nog te redden snij ik mijn vinger zeker 5 cm diep (of toch ongeveer). Niet van de pijn maar van het idee dat ik mijn vinger zou moeten laten hechten in het diakonessenhuis (lees: daar kom je nooit levend buiten) begon ik te wenen. Als een echte topdokter van wacht schiet ans uit haar bed en verleent mij de meest hoogstaande chirurgische zorgen. Om de pijn te vergeten besluiten we maar even uit te gaan naar de ZSA ZSA ZSU! Na enkele parbo biertjes, borgoe colatjes en enkele danspasjes op margi R&B music besluiten we dan toch maar naar huis te keren.
De dagen erna moest er nog veel geregeld worden voor ons kortverblijf. Geld storten, plakzegels kopen enzovoort. De dag erna dan naar het ministerie van vreemdelingenzaken waar we ons voelden alsof we echt illegalen waren! Heel het MKV is een groot probleem in Suriname voor erasmussers, er ontstonden zelfs kleine gevechtjes buiten aan de deur omdat iedereen binnen wou. Crazy loko! Nuja alles "geregeld" nu maar we moeten nog telefoontje krijgen...
Dan voor de rest nog een rustige week, beetje gezwommen, beetje gegeten (of zeg maar tonnen), en nog een beetje gewerkt.
Zaterdag zijn we gaan zwemmen in een hotel (even decadent gaan) en daar zijn we zeker 2e graads verbrand! 'S avonds hebben ans en ik ons gewaagd aan een klein barretje aan de waterkant "Zanzibar". 7 cocktails van 4 srd (1 euro ofzo) later moeten we noodgedwongen afdruipen!
Maar dan zondag...opnieuw willen we gaan zwemmen en we gaan de iets goedkopere toer op naar Parima. Het begon te regenen en dus druipen we maar weer af. We bellen den Edwin maar die kwam maar niet opdagen... En er bleven maar 2 gasjes rond ons lopen maar onze frank viel maar niet dat ze wel degelijk iets van plan waren. Ans zet haar zakje eventjes op de grond vlak naast gespierde ik (waar je al niets tegen wil beginnen) en ik hoor één van de jochies roepen: "NU!" en hop ze graaide Ans' tas weg. Ans deed nog een stoere poging om 1 van de kereltjes tegen te houden maar helaas... Ik (Ans) wist niet wat me overkwam, zelfs roepen om hulp lukte me niet. Snel renden we als kiekes zonder kop richting t zwembad, op zoek naar hulp. Toen ik smeekte of iemand de politie wilde bellen lachten ze eens goed... Uiteindelijk kwamen twee politiemannen maar een echte hulp waren deze ook weer niet. Hun eerste zin was “Hoe heten jullie? Waar gaan jullie uit? Jullie zijn mooie meisjes.”. Uiteindelijk hebben ze ons dan naar het politiebureau gebracht (wat overigens mega ranzig was). Daar heb ik aangifte gedaan maar ik reken er niet op dat ik iets ga terug zien vermits de politie hier naar het schijnt gewoon meewerkt met die bandietjes. Gelukkig was er nog dokter Kwinten die ons kon komen troosten die avond met een djogo’tje of 2 en een zakje bananenchips! Tot gauw voor een volgend verhaal!

Joe de manne!

Totaal uitgeput zijn we net thuisgekomen van ons eerste uitstapje. Stuart, onze buurman is ons deze morgend komen oppikken. We reden richting Commewijne, de andere kant van de Suriname-rivier. Hiervoor moesten we over een super-grote en een beetje kwakkelige brug rijden. Gelukkig heelhuids aangekomen aan de "overkant", want zo wordt het genoemd. Al snel merkten we het enorme contrast tussen de stad en de overkant. We reden midden in den bush. Ook woonden er vooral hindoes. In zeer kleine huisjes leven ze daar zonder middelen.
We bezochten New Amsterdam, een dorpje met een oude burcht. Dan reden we verder naar het nog armere gedeelte, waar we met een houten bootje de rivier werden overgebracht. Daar werden we opgewacht door Friets en Anneke, een indisch koppel. Ze hebben ons de buurt laten zien:plantages, mangobomen, papayabomen, colibri's, enz...
We werden onthaald in hun huis, wat bestond uit wat platen die tegen elkaar stonden. Ze had voor ons heerlijk gekookt: rijst, kousenband, en viskoekjes in een looksausje, mmm...
We hebben ook kennisgemaakt met hun duizende huisdieren:honden, kippen en... een dikke vette wurgslang!

Het internet gaat nu uitvallen, dus het vervolg zal u later lezen!

Groetjes!

Terwijl Sanne en Ans aan het workouten zijn om hun lichaam klaar te stomen voor ons eerste strandbezoek zondag, schrijf ik nog gauw iets over de voorbije dagen.

Maandag 9 Februari: Onze eerste werkdag! Spannend! We kwamen aan in het ziekenhuis en Sanne en Ans werden meegenomen en letterlijk gedropt in een kamertje. Ondertussen stapte ik samen met de vrouw die ons ontvangen had naar de verloskamer. Na enkele “kleine problemen” zoals het feit dat Sanne en Ans eerste niet op hun dienst konden staan van hun afstudeerrichting konden we dan eindelijk het ziekenhuis verlaten.

Dinsdag dan onze eerste echte werkdag. Allemaal waren we verschoten van de verschillen met België. Sanne staat uiteindelijk gelukkig toch op pediatrie! En Ans staat op de geweldige intensieve met maar liefst 1 patiënt! De mensen in Suriname zijn niet echt hartelijk, dus ook in het ziekenhuis krijgen we hier mee te maken. Maar dat is iets waar we aan gaan moeten wennen! Ook lijkt er nergens een systeem te zijn. Veel papieren maar weinig informatie en alles 10 keer opnieuw geschreven. Vervelend om te leren als niemand iets uitlegt en je het maar allemaal moet uitzoeken! Veel hebben we deze eerste week niet echt geleerd. Sanne heeft parameters genomen en  de kindjes lijk een echte moederkloek getroost. Ans heeft de machines gekuist en veel gekeken en ik stond op de polikliniek (zoiets als prenatale raadpleging). Dit hield in: op een stoel zitten en af en toe een vrouw ontvangen en voor de rest zitten, zitten, zitten. Daarna op naar de verloskamer om watten te rollen! De rest van de week verliep rustig. Elke ochtend om kwart voor 6 onze beddebakjes uit. Hard!

Op donderdagavond was het dan feestavond! Samen met nog een hoop andere Belgische studenten trokken we naar de salsabar Havanas. Op de meest opzwepende muziekjes werd sensueel gedanst door echte salsaparen en ook enkele leken die zich op de dansvloer waagden. Na enkele alcoholische consumpties hebben wij het er ook maar op gewaagd. Best tof! In het holst van de nacht besloten we dan om maar te gaan slapen en namen samen met een provinciegenoot van Sanne (Limburg boven!) een taxi naar huis. 10 srd voor 4 personen. Wat ’n prikje! Het was een geslaagde avond!

Vandaag dan maar op tocht voor ons MKV (wat je moet hebben om langer dan 3 maanden in Suriname te mogen blijven). Met een papier in onze handen werden we dan weer naar de stad gestuurd. Het geld MOEST gestort worden en we moesten nog 2 “speciale” postzegels gaan kopen in het postkantoor. Maar omdat we alles weer op zen Surinaams gedaan hebben vandaag (heel erg traag dus) was er niets meer open toen we in de stad aankwamen. Balen! Maar toch een mooie buit gemaakt. Sanne een hamburger van de Burger King, Ans oorbellen die de locals wel konden smaken en ik een boekje over afro-surinaamse alternatieve geneeswijzen en ook allemaal een mooi kleurtje door in de bakkende zon te wandelen. Veryyy nice!

Morgen trekken we naar de Commowijnen met onze buurman Stuart (of stuward of steward?). Hij gaat ons er naartoe brengen gratis en voor niets en ons daar gidsen. Luxe! Er komen dus weer spannende verhalen aan!

Tot gauw!

Nog maar enkele dagen hier, en we hebben alweer een heus verhaal voor jullie klaar.

Zaterdag, gisteren dus, zijn we wat gaan cityhoppen in Paramaribo; op zoek naar cultuur en geschiedenis. We sprongen met zen drieën in het minibusje, en werden al slalommend door het hectisch, druk verkeer geloodst. Door gebruik te maken van ons reukorgaan werden we blind geleid naar de grote markt. Roepende mensen, wandelende winkels, hopen vis (recht uit de rivier die er naast stroomt), ongelofelijk raar uitziend fruit, dikke zwarte vrouwen, en weer, vooral veel zweet! We werden overdonderd door kleur, geur, smaak, en vooral door een grote diversiteit.

Uiteindelijk kwamen we plots in het blanke en ook rijkere deel van de stad. Terwijl we een typische juice aan het drinken waren werden we dan ook ineens geconfronteerd met het tropische klimaat, inderdaad, de regen viel met bakken uit de lucht. Later gingen we door naar enkele toeristische attracties; de palmentuin, wat standbeelden, enkele toeristische winkeltjes…

20 uur: nog steeds verschrikkelijk veel regen, toch besloten we een stapje in de wereld te zetten. We belden onze goede en vooral goedkope taxivriend Edwin op en reden naar café ’t Vat. De place to be voor al de buitenlandse studenten, maar bleek vooral vol te zitten met bomma’s en dikke Hollanders. Na een kokteel keken we uit naar iets interessanter, maar dat vonden we niet. Bij slecht weer komt blijkbaar geen enkele Surinaamse bewoner buiten. Tot op onze onderbroekies waren we doorweekt! Gelukkig konden we rekenen op superheld Edwin, die ons terug “veilig” en wel naar ons huisje bracht.

Bij het binnekomen van dat huisje kregen we te maken met angstaanvallen dankzij speciale buitenaardse surinaamse natuurgeluiden. Met mes in de handen kropen we in ons bed en sloten de kamerdeur. Bij het sluiten van onze ogen hoorden we plots verschrikkelijk gekreun en gekrijs van een mega raar dier. Was het een reuzevogel, een dinosaurus of een amfibie? Deze vraag hield ons de hele nacht wakker.

De volgende ochtend…we kwamen te weten wat het nut is van al deze paalwoningen, we dreven begot op een dikke als rivier uitziende plas! Zo’n halve meter water omsloot heel onze straat. ALLES stond blank!

Half zwemmend trokken we naar de winkel voor de hoogstnodige middelen. Het plan van een dagje zonnen en zwemmen werd meteen afgelast. Dit werd vervangen door het doen van de was, kuisen, en ja, zelfs een beetje studeren.

Maar toch, het weer is eindelijk opgeklaard, en hopelijk komen we morgen niet met natte voeten aan in het Diakonessenhuis. Want jaja, ook werken is a part of dit avontuur.

Met een snelkloppend hartje kijken we uit naar onze eerste werkdag!!!

Doeidoei!

Voor de trouwe lezer, sorry voor het weinig verschijnen van nieuwe bercihten. Maar wegens gebrek aan IT-luxe krijgen we ze er niet gemakkelijk opgezet.

Morgen maken we er werk van!

Dankjewel voor de leuke reacties!!!

Al genietend van een glaasje wijn op ons superdeluxe balkon/terras, met enkele kaarsjes, een aangename avondtemperatuur van een kleine 28 graden, zicht op palmbomen (met kokosnoten!) en spelende jochies in de zanderige Concordialaan met op de achtergrond een stevige Surinaamse reggaebeat….zitten we te mijmeren over de voorbije dag.

Zoals jullie al weten zijn we gisteren heelhuids (thuis) aangekomen, want ja zo begint het voor ons al te voelen (tenminste als die TL-lampen  uitblijven).

Toen we met het vliegtuig begonnen te dalen over een landschap met een fantastisch uitzicht op de befaamde Suriname-rivier en de vanuit de lucht  op broccoli-lijkende boompjes van het Amazonegebied kregen we al een beetje bang om te belanden bij de indianen (oké vooral Ansiepansie) maar al gauw voelden we de zachte ondergrond. Als enige vliegtuig stonden we verweesd op het vliegveld. We voelden ons echte VIP’s. Van het vliegveld recht naar de “luchthaven” zo groot als het station van Heist-op-den-Berg om daar kennis te maken met een paar Belgische studenten. Wanneer we uit de luchthaven kwamen zagen we onze chauffeur al met het plaatje “Groep Schepers”. Met een lieflijk klein busje waarin we opgepropt zaten, waar we alweer nieuwe mensen hebben leren kennen, werden we om de beurt naar ons huisje gebracht. Voor de eerste keer zagen we de schoonheid van Suriname; kleine dorpjes met houten schattige strooien hutjes, vrouwen met blote prammen die de tuin bewerkten, spelende naakte ultra schattige zwarte kindjes, kortom een en al fascinatie en vooral Afrika. Onze rit was een beetje te vergelijken met de slash-hammer van in bobejaanland: hobbels, bobbels en vooral zeer roekeloze chauffeurs! Als eindstation: Concordialaan nummer 41 (na 3 straten af te speuren). We hadden verwacht om aan te komen in een reuzestad maar onze straat bleek te bestaan uit wat zand, palmbomen, charmante huisjes en straathonden. We vielen met ons zweetgat recht in de boter (afgezien van de ranzige keuken die we overigens gedeeltelijk verhuisd hebben naar de bovenverdieping) toen we onze villa zagen; Lieve Martha stond ons al op te wachten en heeft ons gauw op zen Surinaams een rondleiding gegeven in het huisje. We merken al snel dat het nederlands toch wat meer geleek op een potje oergeluiden en enkele dierlijke invloeden. Alleszin, het leek niet op het Nederlands waarop we hadden gehoopt. Al snel begonnen we het interieur te tunen. Alle bedden op 1 kamer, samen protjes laten…gezellig. Individualiteit werd al gauw opzijgeschoven door het samen zetten van de bedden, klaar voor een zwoele nacht.

’s Morgens werden we al vroeg gewekt door rare rochelende en kreunende geluiden van de buren, honden en andere specimen in Suriname. Lekker. Wat gaan bekomen op ons terrasje en hup recht in onze ijskoude douche, want jawel warm water kennen ze hier niet. Zonder ontbijt (en chips voor Sanne) vertrokken we als een echt avonturiers trio en  sprongen we het gekke busje in op weg naar Paramaribo city. Het was een beetje een gekke ervaring, we spreken hier van een dikke 34 graden, geld wisselen wat zowaar een uur en half heeft geduurd, het kopen van een gsm kaart, Ans haar prachtige sletsen van bodysol die het begeven hebben en de urenlange zoektocht naar bus 1 die ons weer veilig “thuis” zou moeten brengen. De zoektocht naar een niet-aziatische supermarkt hebben we al snel opgegeven maar oké we hebben onze marchandise gevonden, pindakaas, noedels, en heerlijke schattige mini pepers (ah nee toch niet). Bij het bereiden van de pepertjes leek Ans onze TBC buurvrouw wel met haar gehoest en geproest en gerochel. Urenlang heeft iedereen gesukkeld met een pikkende mond, tong, gezicht, ogen en andere ledematen. Leve de plaatselijke groenten. Daarna heeft Ans toch zeker een uur met haar pijnlijke peperhanden in koud water gezeten. Alles is in orde nu mama Mia! We hebben wel genoten van een eerste overheerlijke zelfgemaakte maaltijd (noedels met groentjes en kokosmelk). Samen met wat kaarslicht en een glaasje rosé….. Wat ’n leven!

Dag allemaal!

We zijn goed aangekomen. Veel te moe om verder te typem op deze veel te trage computer met dit veel te vervelende qwerty-bord!

Alleszins, we kunnen onze ogen niet geloven. t Is fantastisch hier.

De vlucht verliep trouwens vlekkeloos!

Morgen brengen we een uitgebreid verslag uit, als we uitgerust zijn.

Dus aan alle mamas en papas en liefjes, maak jullie niet ongerust!

zweterige kussen uit Paramaribo

Dag lieve fans!

Goed nieuws! Ons visum is EINDELIJK in orde! Een dikke dankjewel voor de ambassade van Suriname!

Nu is het echt aftellen geblazen.

We kunnen jullie ook reeds ons adres meedelen. Dus voor de creatieve brievenschrijvers of postpakket-verstuurders onder ons:

Sanne, Eline & Ans
Concordialaan 81 Binda Project
1814 Paramaribo
Suriname

Toedeloe!

Vanaf heden dag zal eline hier ook wat woorden verspreiden!
We kijken er al stevig naar uit om te vertrekken binnen een maand en 1 dag! Kom maar veel kijken naar onze mooie site en af en toe doen we wel 'ns een update van hoe het daar is!

Wie zijn wij & wat gaan we doen?

Wel, wij gaan onze laatste stage, voor we afstuderen als verpleegster of als vroedvrouw, doen in Suriname. Meerbepaald in het Diakonessenhuis in Paramaribo.
Sanne is een kinderverpleegkundige in spé.
Eline is een vroedvrouw in spé.
Ans is een klinisch ziekenhuisverpleegkundige in spé.

Met ons drietjes zullen we gedurende 3 maanden verblijven in een huisje in de bruisende hoofdstad. Via deze weg willen we jullie op de hoogte houden van zowel onze spannende als minder spannende avonturen.

We kunnen niet meer terug, ons ticket is gekocht! Dankjewel Joker!
De exacte data: VERTREK : 5 februari '09
                        TERUG : 17 mei '09

Details: We vliegen vanuit Amsterdam met KLM rechtstreeks naar Paramaribo.
De vlucht zal zo'n 9 à 10 uur duren.

ps: Uitwuiven is toegestaan.

                                                              Jaloers?