Sanne, Eline & Ans In Suriname

Al genietend van een glaasje wijn op ons superdeluxe balkon/terras, met enkele kaarsjes, een aangename avondtemperatuur van een kleine 28 graden, zicht op palmbomen (met kokosnoten!) en spelende jochies in de zanderige Concordialaan met op de achtergrond een stevige Surinaamse reggaebeat….zitten we te mijmeren over de voorbije dag.

Zoals jullie al weten zijn we gisteren heelhuids (thuis) aangekomen, want ja zo begint het voor ons al te voelen (tenminste als die TL-lampen  uitblijven).

Toen we met het vliegtuig begonnen te dalen over een landschap met een fantastisch uitzicht op de befaamde Suriname-rivier en de vanuit de lucht  op broccoli-lijkende boompjes van het Amazonegebied kregen we al een beetje bang om te belanden bij de indianen (oké vooral Ansiepansie) maar al gauw voelden we de zachte ondergrond. Als enige vliegtuig stonden we verweesd op het vliegveld. We voelden ons echte VIP’s. Van het vliegveld recht naar de “luchthaven” zo groot als het station van Heist-op-den-Berg om daar kennis te maken met een paar Belgische studenten. Wanneer we uit de luchthaven kwamen zagen we onze chauffeur al met het plaatje “Groep Schepers”. Met een lieflijk klein busje waarin we opgepropt zaten, waar we alweer nieuwe mensen hebben leren kennen, werden we om de beurt naar ons huisje gebracht. Voor de eerste keer zagen we de schoonheid van Suriname; kleine dorpjes met houten schattige strooien hutjes, vrouwen met blote prammen die de tuin bewerkten, spelende naakte ultra schattige zwarte kindjes, kortom een en al fascinatie en vooral Afrika. Onze rit was een beetje te vergelijken met de slash-hammer van in bobejaanland: hobbels, bobbels en vooral zeer roekeloze chauffeurs! Als eindstation: Concordialaan nummer 41 (na 3 straten af te speuren). We hadden verwacht om aan te komen in een reuzestad maar onze straat bleek te bestaan uit wat zand, palmbomen, charmante huisjes en straathonden. We vielen met ons zweetgat recht in de boter (afgezien van de ranzige keuken die we overigens gedeeltelijk verhuisd hebben naar de bovenverdieping) toen we onze villa zagen; Lieve Martha stond ons al op te wachten en heeft ons gauw op zen Surinaams een rondleiding gegeven in het huisje. We merken al snel dat het nederlands toch wat meer geleek op een potje oergeluiden en enkele dierlijke invloeden. Alleszin, het leek niet op het Nederlands waarop we hadden gehoopt. Al snel begonnen we het interieur te tunen. Alle bedden op 1 kamer, samen protjes laten…gezellig. Individualiteit werd al gauw opzijgeschoven door het samen zetten van de bedden, klaar voor een zwoele nacht.

’s Morgens werden we al vroeg gewekt door rare rochelende en kreunende geluiden van de buren, honden en andere specimen in Suriname. Lekker. Wat gaan bekomen op ons terrasje en hup recht in onze ijskoude douche, want jawel warm water kennen ze hier niet. Zonder ontbijt (en chips voor Sanne) vertrokken we als een echt avonturiers trio en  sprongen we het gekke busje in op weg naar Paramaribo city. Het was een beetje een gekke ervaring, we spreken hier van een dikke 34 graden, geld wisselen wat zowaar een uur en half heeft geduurd, het kopen van een gsm kaart, Ans haar prachtige sletsen van bodysol die het begeven hebben en de urenlange zoektocht naar bus 1 die ons weer veilig “thuis” zou moeten brengen. De zoektocht naar een niet-aziatische supermarkt hebben we al snel opgegeven maar oké we hebben onze marchandise gevonden, pindakaas, noedels, en heerlijke schattige mini pepers (ah nee toch niet). Bij het bereiden van de pepertjes leek Ans onze TBC buurvrouw wel met haar gehoest en geproest en gerochel. Urenlang heeft iedereen gesukkeld met een pikkende mond, tong, gezicht, ogen en andere ledematen. Leve de plaatselijke groenten. Daarna heeft Ans toch zeker een uur met haar pijnlijke peperhanden in koud water gezeten. Alles is in orde nu mama Mia! We hebben wel genoten van een eerste overheerlijke zelfgemaakte maaltijd (noedels met groentjes en kokosmelk). Samen met wat kaarslicht en een glaasje rosé….. Wat ’n leven!