Sanne, Eline & Ans In Suriname

Nog maar enkele dagen hier, en we hebben alweer een heus verhaal voor jullie klaar.

Zaterdag, gisteren dus, zijn we wat gaan cityhoppen in Paramaribo; op zoek naar cultuur en geschiedenis. We sprongen met zen drieën in het minibusje, en werden al slalommend door het hectisch, druk verkeer geloodst. Door gebruik te maken van ons reukorgaan werden we blind geleid naar de grote markt. Roepende mensen, wandelende winkels, hopen vis (recht uit de rivier die er naast stroomt), ongelofelijk raar uitziend fruit, dikke zwarte vrouwen, en weer, vooral veel zweet! We werden overdonderd door kleur, geur, smaak, en vooral door een grote diversiteit.

Uiteindelijk kwamen we plots in het blanke en ook rijkere deel van de stad. Terwijl we een typische juice aan het drinken waren werden we dan ook ineens geconfronteerd met het tropische klimaat, inderdaad, de regen viel met bakken uit de lucht. Later gingen we door naar enkele toeristische attracties; de palmentuin, wat standbeelden, enkele toeristische winkeltjes…

20 uur: nog steeds verschrikkelijk veel regen, toch besloten we een stapje in de wereld te zetten. We belden onze goede en vooral goedkope taxivriend Edwin op en reden naar café ’t Vat. De place to be voor al de buitenlandse studenten, maar bleek vooral vol te zitten met bomma’s en dikke Hollanders. Na een kokteel keken we uit naar iets interessanter, maar dat vonden we niet. Bij slecht weer komt blijkbaar geen enkele Surinaamse bewoner buiten. Tot op onze onderbroekies waren we doorweekt! Gelukkig konden we rekenen op superheld Edwin, die ons terug “veilig” en wel naar ons huisje bracht.

Bij het binnekomen van dat huisje kregen we te maken met angstaanvallen dankzij speciale buitenaardse surinaamse natuurgeluiden. Met mes in de handen kropen we in ons bed en sloten de kamerdeur. Bij het sluiten van onze ogen hoorden we plots verschrikkelijk gekreun en gekrijs van een mega raar dier. Was het een reuzevogel, een dinosaurus of een amfibie? Deze vraag hield ons de hele nacht wakker.

De volgende ochtend…we kwamen te weten wat het nut is van al deze paalwoningen, we dreven begot op een dikke als rivier uitziende plas! Zo’n halve meter water omsloot heel onze straat. ALLES stond blank!

Half zwemmend trokken we naar de winkel voor de hoogstnodige middelen. Het plan van een dagje zonnen en zwemmen werd meteen afgelast. Dit werd vervangen door het doen van de was, kuisen, en ja, zelfs een beetje studeren.

Maar toch, het weer is eindelijk opgeklaard, en hopelijk komen we morgen niet met natte voeten aan in het Diakonessenhuis. Want jaja, ook werken is a part of dit avontuur.

Met een snelkloppend hartje kijken we uit naar onze eerste werkdag!!!

Doeidoei!