Sanne, Eline & Ans In Suriname

Joe de manne!

Totaal uitgeput zijn we net thuisgekomen van ons eerste uitstapje. Stuart, onze buurman is ons deze morgend komen oppikken. We reden richting Commewijne, de andere kant van de Suriname-rivier. Hiervoor moesten we over een super-grote en een beetje kwakkelige brug rijden. Gelukkig heelhuids aangekomen aan de "overkant", want zo wordt het genoemd. Al snel merkten we het enorme contrast tussen de stad en de overkant. We reden midden in den bush. Ook woonden er vooral hindoes. In zeer kleine huisjes leven ze daar zonder middelen.
We bezochten New Amsterdam, een dorpje met een oude burcht. Dan reden we verder naar het nog armere gedeelte, waar we met een houten bootje de rivier werden overgebracht. Daar werden we opgewacht door Friets en Anneke, een indisch koppel. Ze hebben ons de buurt laten zien:plantages, mangobomen, papayabomen, colibri's, enz...
We werden onthaald in hun huis, wat bestond uit wat platen die tegen elkaar stonden. Ze had voor ons heerlijk gekookt: rijst, kousenband, en viskoekjes in een looksausje, mmm...
We hebben ook kennisgemaakt met hun duizende huisdieren:honden, kippen en... een dikke vette wurgslang!

Het internet gaat nu uitvallen, dus het vervolg zal u later lezen!

Groetjes!

Terwijl Sanne en Ans aan het workouten zijn om hun lichaam klaar te stomen voor ons eerste strandbezoek zondag, schrijf ik nog gauw iets over de voorbije dagen.

Maandag 9 Februari: Onze eerste werkdag! Spannend! We kwamen aan in het ziekenhuis en Sanne en Ans werden meegenomen en letterlijk gedropt in een kamertje. Ondertussen stapte ik samen met de vrouw die ons ontvangen had naar de verloskamer. Na enkele “kleine problemen” zoals het feit dat Sanne en Ans eerste niet op hun dienst konden staan van hun afstudeerrichting konden we dan eindelijk het ziekenhuis verlaten.

Dinsdag dan onze eerste echte werkdag. Allemaal waren we verschoten van de verschillen met België. Sanne staat uiteindelijk gelukkig toch op pediatrie! En Ans staat op de geweldige intensieve met maar liefst 1 patiënt! De mensen in Suriname zijn niet echt hartelijk, dus ook in het ziekenhuis krijgen we hier mee te maken. Maar dat is iets waar we aan gaan moeten wennen! Ook lijkt er nergens een systeem te zijn. Veel papieren maar weinig informatie en alles 10 keer opnieuw geschreven. Vervelend om te leren als niemand iets uitlegt en je het maar allemaal moet uitzoeken! Veel hebben we deze eerste week niet echt geleerd. Sanne heeft parameters genomen en  de kindjes lijk een echte moederkloek getroost. Ans heeft de machines gekuist en veel gekeken en ik stond op de polikliniek (zoiets als prenatale raadpleging). Dit hield in: op een stoel zitten en af en toe een vrouw ontvangen en voor de rest zitten, zitten, zitten. Daarna op naar de verloskamer om watten te rollen! De rest van de week verliep rustig. Elke ochtend om kwart voor 6 onze beddebakjes uit. Hard!

Op donderdagavond was het dan feestavond! Samen met nog een hoop andere Belgische studenten trokken we naar de salsabar Havanas. Op de meest opzwepende muziekjes werd sensueel gedanst door echte salsaparen en ook enkele leken die zich op de dansvloer waagden. Na enkele alcoholische consumpties hebben wij het er ook maar op gewaagd. Best tof! In het holst van de nacht besloten we dan om maar te gaan slapen en namen samen met een provinciegenoot van Sanne (Limburg boven!) een taxi naar huis. 10 srd voor 4 personen. Wat ’n prikje! Het was een geslaagde avond!

Vandaag dan maar op tocht voor ons MKV (wat je moet hebben om langer dan 3 maanden in Suriname te mogen blijven). Met een papier in onze handen werden we dan weer naar de stad gestuurd. Het geld MOEST gestort worden en we moesten nog 2 “speciale” postzegels gaan kopen in het postkantoor. Maar omdat we alles weer op zen Surinaams gedaan hebben vandaag (heel erg traag dus) was er niets meer open toen we in de stad aankwamen. Balen! Maar toch een mooie buit gemaakt. Sanne een hamburger van de Burger King, Ans oorbellen die de locals wel konden smaken en ik een boekje over afro-surinaamse alternatieve geneeswijzen en ook allemaal een mooi kleurtje door in de bakkende zon te wandelen. Veryyy nice!

Morgen trekken we naar de Commowijnen met onze buurman Stuart (of stuward of steward?). Hij gaat ons er naartoe brengen gratis en voor niets en ons daar gidsen. Luxe! Er komen dus weer spannende verhalen aan!

Tot gauw!

Nog maar enkele dagen hier, en we hebben alweer een heus verhaal voor jullie klaar.

Zaterdag, gisteren dus, zijn we wat gaan cityhoppen in Paramaribo; op zoek naar cultuur en geschiedenis. We sprongen met zen drieën in het minibusje, en werden al slalommend door het hectisch, druk verkeer geloodst. Door gebruik te maken van ons reukorgaan werden we blind geleid naar de grote markt. Roepende mensen, wandelende winkels, hopen vis (recht uit de rivier die er naast stroomt), ongelofelijk raar uitziend fruit, dikke zwarte vrouwen, en weer, vooral veel zweet! We werden overdonderd door kleur, geur, smaak, en vooral door een grote diversiteit.

Uiteindelijk kwamen we plots in het blanke en ook rijkere deel van de stad. Terwijl we een typische juice aan het drinken waren werden we dan ook ineens geconfronteerd met het tropische klimaat, inderdaad, de regen viel met bakken uit de lucht. Later gingen we door naar enkele toeristische attracties; de palmentuin, wat standbeelden, enkele toeristische winkeltjes…

20 uur: nog steeds verschrikkelijk veel regen, toch besloten we een stapje in de wereld te zetten. We belden onze goede en vooral goedkope taxivriend Edwin op en reden naar café ’t Vat. De place to be voor al de buitenlandse studenten, maar bleek vooral vol te zitten met bomma’s en dikke Hollanders. Na een kokteel keken we uit naar iets interessanter, maar dat vonden we niet. Bij slecht weer komt blijkbaar geen enkele Surinaamse bewoner buiten. Tot op onze onderbroekies waren we doorweekt! Gelukkig konden we rekenen op superheld Edwin, die ons terug “veilig” en wel naar ons huisje bracht.

Bij het binnekomen van dat huisje kregen we te maken met angstaanvallen dankzij speciale buitenaardse surinaamse natuurgeluiden. Met mes in de handen kropen we in ons bed en sloten de kamerdeur. Bij het sluiten van onze ogen hoorden we plots verschrikkelijk gekreun en gekrijs van een mega raar dier. Was het een reuzevogel, een dinosaurus of een amfibie? Deze vraag hield ons de hele nacht wakker.

De volgende ochtend…we kwamen te weten wat het nut is van al deze paalwoningen, we dreven begot op een dikke als rivier uitziende plas! Zo’n halve meter water omsloot heel onze straat. ALLES stond blank!

Half zwemmend trokken we naar de winkel voor de hoogstnodige middelen. Het plan van een dagje zonnen en zwemmen werd meteen afgelast. Dit werd vervangen door het doen van de was, kuisen, en ja, zelfs een beetje studeren.

Maar toch, het weer is eindelijk opgeklaard, en hopelijk komen we morgen niet met natte voeten aan in het Diakonessenhuis. Want jaja, ook werken is a part of dit avontuur.

Met een snelkloppend hartje kijken we uit naar onze eerste werkdag!!!

Doeidoei!

Voor de trouwe lezer, sorry voor het weinig verschijnen van nieuwe bercihten. Maar wegens gebrek aan IT-luxe krijgen we ze er niet gemakkelijk opgezet.

Morgen maken we er werk van!

Dankjewel voor de leuke reacties!!!

Al genietend van een glaasje wijn op ons superdeluxe balkon/terras, met enkele kaarsjes, een aangename avondtemperatuur van een kleine 28 graden, zicht op palmbomen (met kokosnoten!) en spelende jochies in de zanderige Concordialaan met op de achtergrond een stevige Surinaamse reggaebeat….zitten we te mijmeren over de voorbije dag.

Zoals jullie al weten zijn we gisteren heelhuids (thuis) aangekomen, want ja zo begint het voor ons al te voelen (tenminste als die TL-lampen  uitblijven).

Toen we met het vliegtuig begonnen te dalen over een landschap met een fantastisch uitzicht op de befaamde Suriname-rivier en de vanuit de lucht  op broccoli-lijkende boompjes van het Amazonegebied kregen we al een beetje bang om te belanden bij de indianen (oké vooral Ansiepansie) maar al gauw voelden we de zachte ondergrond. Als enige vliegtuig stonden we verweesd op het vliegveld. We voelden ons echte VIP’s. Van het vliegveld recht naar de “luchthaven” zo groot als het station van Heist-op-den-Berg om daar kennis te maken met een paar Belgische studenten. Wanneer we uit de luchthaven kwamen zagen we onze chauffeur al met het plaatje “Groep Schepers”. Met een lieflijk klein busje waarin we opgepropt zaten, waar we alweer nieuwe mensen hebben leren kennen, werden we om de beurt naar ons huisje gebracht. Voor de eerste keer zagen we de schoonheid van Suriname; kleine dorpjes met houten schattige strooien hutjes, vrouwen met blote prammen die de tuin bewerkten, spelende naakte ultra schattige zwarte kindjes, kortom een en al fascinatie en vooral Afrika. Onze rit was een beetje te vergelijken met de slash-hammer van in bobejaanland: hobbels, bobbels en vooral zeer roekeloze chauffeurs! Als eindstation: Concordialaan nummer 41 (na 3 straten af te speuren). We hadden verwacht om aan te komen in een reuzestad maar onze straat bleek te bestaan uit wat zand, palmbomen, charmante huisjes en straathonden. We vielen met ons zweetgat recht in de boter (afgezien van de ranzige keuken die we overigens gedeeltelijk verhuisd hebben naar de bovenverdieping) toen we onze villa zagen; Lieve Martha stond ons al op te wachten en heeft ons gauw op zen Surinaams een rondleiding gegeven in het huisje. We merken al snel dat het nederlands toch wat meer geleek op een potje oergeluiden en enkele dierlijke invloeden. Alleszin, het leek niet op het Nederlands waarop we hadden gehoopt. Al snel begonnen we het interieur te tunen. Alle bedden op 1 kamer, samen protjes laten…gezellig. Individualiteit werd al gauw opzijgeschoven door het samen zetten van de bedden, klaar voor een zwoele nacht.

’s Morgens werden we al vroeg gewekt door rare rochelende en kreunende geluiden van de buren, honden en andere specimen in Suriname. Lekker. Wat gaan bekomen op ons terrasje en hup recht in onze ijskoude douche, want jawel warm water kennen ze hier niet. Zonder ontbijt (en chips voor Sanne) vertrokken we als een echt avonturiers trio en  sprongen we het gekke busje in op weg naar Paramaribo city. Het was een beetje een gekke ervaring, we spreken hier van een dikke 34 graden, geld wisselen wat zowaar een uur en half heeft geduurd, het kopen van een gsm kaart, Ans haar prachtige sletsen van bodysol die het begeven hebben en de urenlange zoektocht naar bus 1 die ons weer veilig “thuis” zou moeten brengen. De zoektocht naar een niet-aziatische supermarkt hebben we al snel opgegeven maar oké we hebben onze marchandise gevonden, pindakaas, noedels, en heerlijke schattige mini pepers (ah nee toch niet). Bij het bereiden van de pepertjes leek Ans onze TBC buurvrouw wel met haar gehoest en geproest en gerochel. Urenlang heeft iedereen gesukkeld met een pikkende mond, tong, gezicht, ogen en andere ledematen. Leve de plaatselijke groenten. Daarna heeft Ans toch zeker een uur met haar pijnlijke peperhanden in koud water gezeten. Alles is in orde nu mama Mia! We hebben wel genoten van een eerste overheerlijke zelfgemaakte maaltijd (noedels met groentjes en kokosmelk). Samen met wat kaarslicht en een glaasje rosé….. Wat ’n leven!

Dag allemaal!

We zijn goed aangekomen. Veel te moe om verder te typem op deze veel te trage computer met dit veel te vervelende qwerty-bord!

Alleszins, we kunnen onze ogen niet geloven. t Is fantastisch hier.

De vlucht verliep trouwens vlekkeloos!

Morgen brengen we een uitgebreid verslag uit, als we uitgerust zijn.

Dus aan alle mamas en papas en liefjes, maak jullie niet ongerust!

zweterige kussen uit Paramaribo