Sanne, Eline & Ans In Suriname

We hebben al lang niks meer laten horen, maar geen nieuws, goed nieuws zeggen ze altijd! het waren weer 2 weken vol gebeurtenissen, leuke en minder leuke al kunnen we wel stellen dat de kaap van minder leuke wel bereikt is.
We zullen beginnen met het begin. Zaterdag 14 Februari: terwijl Ans meureg in haar bedde ligt besluiten Sanne en ik een boke te eten (goe fondke leggen). Maar toen tartte het noodlot ons. Ik laat de augurkenpot vallen en in een verwoedde poging om deze nog te redden snij ik mijn vinger zeker 5 cm diep (of toch ongeveer). Niet van de pijn maar van het idee dat ik mijn vinger zou moeten laten hechten in het diakonessenhuis (lees: daar kom je nooit levend buiten) begon ik te wenen. Als een echte topdokter van wacht schiet ans uit haar bed en verleent mij de meest hoogstaande chirurgische zorgen. Om de pijn te vergeten besluiten we maar even uit te gaan naar de ZSA ZSA ZSU! Na enkele parbo biertjes, borgoe colatjes en enkele danspasjes op margi R&B music besluiten we dan toch maar naar huis te keren.
De dagen erna moest er nog veel geregeld worden voor ons kortverblijf. Geld storten, plakzegels kopen enzovoort. De dag erna dan naar het ministerie van vreemdelingenzaken waar we ons voelden alsof we echt illegalen waren! Heel het MKV is een groot probleem in Suriname voor erasmussers, er ontstonden zelfs kleine gevechtjes buiten aan de deur omdat iedereen binnen wou. Crazy loko! Nuja alles "geregeld" nu maar we moeten nog telefoontje krijgen...
Dan voor de rest nog een rustige week, beetje gezwommen, beetje gegeten (of zeg maar tonnen), en nog een beetje gewerkt.
Zaterdag zijn we gaan zwemmen in een hotel (even decadent gaan) en daar zijn we zeker 2e graads verbrand! 'S avonds hebben ans en ik ons gewaagd aan een klein barretje aan de waterkant "Zanzibar". 7 cocktails van 4 srd (1 euro ofzo) later moeten we noodgedwongen afdruipen!
Maar dan zondag...opnieuw willen we gaan zwemmen en we gaan de iets goedkopere toer op naar Parima. Het begon te regenen en dus druipen we maar weer af. We bellen den Edwin maar die kwam maar niet opdagen... En er bleven maar 2 gasjes rond ons lopen maar onze frank viel maar niet dat ze wel degelijk iets van plan waren. Ans zet haar zakje eventjes op de grond vlak naast gespierde ik (waar je al niets tegen wil beginnen) en ik hoor één van de jochies roepen: "NU!" en hop ze graaide Ans' tas weg. Ans deed nog een stoere poging om 1 van de kereltjes tegen te houden maar helaas... Ik (Ans) wist niet wat me overkwam, zelfs roepen om hulp lukte me niet. Snel renden we als kiekes zonder kop richting t zwembad, op zoek naar hulp. Toen ik smeekte of iemand de politie wilde bellen lachten ze eens goed... Uiteindelijk kwamen twee politiemannen maar een echte hulp waren deze ook weer niet. Hun eerste zin was “Hoe heten jullie? Waar gaan jullie uit? Jullie zijn mooie meisjes.”. Uiteindelijk hebben ze ons dan naar het politiebureau gebracht (wat overigens mega ranzig was). Daar heb ik aangifte gedaan maar ik reken er niet op dat ik iets ga terug zien vermits de politie hier naar het schijnt gewoon meewerkt met die bandietjes. Gelukkig was er nog dokter Kwinten die ons kon komen troosten die avond met een djogo’tje of 2 en een zakje bananenchips! Tot gauw voor een volgend verhaal!