Sanne, Eline & Ans In Suriname

Hier de twee Surinamezussen. We hebben weer een fantastische week achter de rug met heel wat verhalen.

Maar om te beginnen wil ik (zuster Ansje) jullie allemaal bedanken voor de lieve berichtjes, de e-cards en de postkaartjes die jullie me stuurden voor mijn verjaardag. Ik kan jullie verzekeren, het maakte m’n dagje extra leuk. Eline en ook de stralende zon hebben me van zonsopgang, tot zonsondergang verrast! ’s Avonds zijn we heerlijk gaan eten in Sarina, een supergezellig Indonesisch restaurant. Het enige wat ik tekort kwam was een goei taartje van papa Jean.

Gisteren was ’t in huize concordialaan een etentje. We hebben de ouders van Kwinten en onze goede vriend Corem (een écht Hollandse Hollander) verwend met heerlijke spaghetti bolognaise. Voor de topingrediënten zijn we een stapje in de westerse wereld gaan zetten in winkel den “Choi’s”. De enige winkel waar je o.a. Nutella choco, geen noedels maar wel pasta, diepvriespizza’s in alle formaten enz. kan vinden. Aan al die zotte import hangt er natuurlijk nog een zotter prijskaartje vast. Sommige producten waren zelfs dubbel zo duur dan dezelfde die we in België vinden.

’t Werd een gezellig avondje, dat nog op een gezelligere manier werd afgesloten al zettend van een danspaske in den Havanna.

Morgen zijn we de dagtrippers van ’t eerste uur, want jawel, Eline en ik zijn er in geslaagd om eindelijk eens een tripje te plannen. We gaan richting zuiden, meerbepaald naar de Jodensavanne. Onze gids, Ruben, zal ons een weekendje vermaken met o.a. een bbq’ke, een waterskiesessie, een informatief bezoekske aan de Jodensavanne zelf, met een nachtkijker over de rivier varen, enz.

Oei, als ik dit allemaal zo lees, lijkt het wel alsof we hier nooit moeten werken. Maar hou je vast, dat doen we wel, en hoe! Zoals jullie weten sta ik op de Intensive Care van ’t Diakonessenhuis. In ’t begin was het serieus aanpassen aan de andere werkstijl, maar nu stap ik met een brede lach op mijn gezicht binnen in die grote kamer met vier bedden die dé IC voorstelt. Ik leer ontzettend veel bij. Vorige week lag de afdeling vol met patiënten die geïntubeerd waren en beademd werden met het beademingsapparaat. Zeer interessant allemaal! Deze patiënten komen in zeer kritieke toestanden binnen. Met man en macht proberen we hen in leven te houden. Ook ik steek hierbij al een serieus handje toe; materiaal klaarleggen, assisteren bij de intubatie, op speedtempo medicatie berekenen en al bibberend optrekken en toedienen, op nog een hoger tempo een blaassonde plaatsen, ondertussen een hartmassageke doen, enz enz enz. Allemaal heel hectisch en zenuwslopend, maar wel super leuk! Hopelijk sturen we deze patiënten dan een dikke week later door naar een gewone afdeling, maar de laatste tijd merk ik dat patiënten veel te laat naar t ziekenhuis komen en helaas sterven, bij ons op de IC…  Maar als er dan wel eens zo een patiënt is, die door het gaatje van de naald kroop, en die je dan een tijdje later door de gangen van Diako (zo noemen we ons ziekenhuis hier) ziet huppelen, wordt deze stoere meid plots zeer emotioneel.

Nog een zot weetje, op mijn verjaardag kreeg ik een heel leuke, onverwachte verrassing van een zieke Hollandse toerist. Omdat het bij ons rustig was werden een andere zuster en ik opgeroepen om met de ziekenwagen mee te gaan om die toerist in allerijl te gaan redden in zijn hotel. Ik wist even niet wat ik hoorde, omdat ik dit nog nooit had gedaan, en dus absoluut geen ervaring heb. Helemaal opgefokt sprong ik in die ziekenwagen. Geen arts, geen verpleegkundige, alleen ik en zuster Charonne en de lieve chauffeur, die voor de eerste keer met zo’n ziekenwagen reed. (help!) Hup, die sirene aan, en wieuwieuwieuw, wij tegen een dikke 150 km/uur door Paramaribo city tijdens de spits. Mannekes, je had me moeten zien. Bijna met een natten broek kwamen we aan bij ‘t hotel. Die man lag er zo bleek en ziek bij dat je er bijna kon door zien. Ik stel voor om zijn paramters te nemen, en eventueel een infuusje te plaatsen omdat hij al dagen niets voedzaam, laat staan vocht had binnengekregen. Maar dat kostte allemaal net iets te veel moeite, en was veel te professioneel voor de Surinaamse zorgverlening. Op hun duizendste gemakske legden ze hem in de ziekenwagen, maar wel weer eens tegen honderden kilometers in’t uur reed dat machien terug naar Diako.

Nu maandag ga ik een dagje meevolgen op het operatiekwartier. Als het meevalt mag ik daar enkele weken stage lopen. Ik kijk er heel hard naar uit, alhoewel ik de gezellige IC zeker zal missen.

Dengue, Dengue en nog eens Dengue! Tegenwoordig vliegen hier heel en vooral veel stoute mugskes rond, de Aedes aeqypti mosquitoes. Om maar niet te spreken over een serieuse plaag! Als je geprikt wordt krijg je dengue. Dit is echter geen lachertje. Je kan heel ziek worden; hoge koorts, leucopenie, dus zeer lage immuniteit, en hupsaké, zelfs een paar weekje ziekenhuis kunnen het gevolg zijn. Om maar te zwijgen over wat er gebeurt als je ooit een tweede keer gestoken wordt. Dan is de kans heel groot dat je het niet overleeft! En lap gerard, wij zijn hier nu net, en de beestjes slaan toe! In ’t ziekenhuis kwam ik al enkele locals tegen met de ziekte maar meer en meer horen we dat stagiaires ook het slachtoffer worden. Van zo’n 7 meisjes hebben we gehoord dat ze de ziekte hebben. En zelfs enkelen liggen hiervoor in ’t ziekenhuis. Wat kan je ertegen doen? Niets: uitzieken, en ondersteund worden door het nodige geïnfundeerd vocht en medicatie. Wat wel wordt gedaan vindt onze neus niet zo leuk. Met dikke jeeps rijdt men door de stad al spuitend van een grote gifwolk voor die muggen. In de hoop dat ze verdwijnen. Maar we houden ons hartje vast, want hier ziek worden, is echt het laatste waar we van dromen!

Ik groet jullie, en geef nu het woord over aan Eline!

Ans heeft al de leuke dingen al verteld dus mij rest nu nog een klein woordje te vertellen over mijn stage op de fameuze verloskamer in het diakonessenhuis. In het begin wist ik ni wat mij overkwam. Veel te veel vroedvrouwen, veel te veel studenten en veel te veel schrijfwerk en veel te weinig puffende vrouwkes. Je kwam binnen en ze verwachtte dat je maar alles kon. Nuja technieken lukken maar elke dienst werkt anders, en zeker aan de andere kant van de wereld. Gelukkig kon ik rekenen op de steun van andere studenten die hier al langer stonden en die me een beetje de weg wezen. Nu, 6 weken later gaat het gelukkig al een heel stuk beter. Elke dag leer ik wel weer iets nieuws wat wel mag of net weer niet mag (terwijl die ene vroedvrouw zei dat je het wel zo moest doen…). Maar ik zeg 1 ding: In Paramaribo wordt te weinig de liefde bedreven want de bevallende vrouwen blijven wel weg. Iedere dag is er in het beste geval ongeveer 5 bevallingen (maar vooral ’s nachts en in de ochtend dan) maar er zijn dagen dat we gewoon op onze stoel zitten en chocolade eten om te tijd te verdoen. We staan ook met 9 studenten uit België op de verloskamer dus per shift sta je op zen minst met 2. Wat ook al heel lastig is als er maar net die ene vrouw binnen is maar goed tis geven en nemen! Ondertussen heb ik er nu toch al 9 op men palmares en daar ben ik blij om. Nog 7 te gaan! Ik vind het leuk werk maar elke dag ga ik toch met een klein hartje naar het werk. Tis wel altijd spannend (op drukke dagen vraag je je af hoeveel kinders je op de wereld gaat kunnen zetten en als het niet druk is, is het spannend welke chocolade we deze keer gaan eten, nootjes of geen nootjes, puur of melk,…). Ik heb nog niet echt spectaculaire dingen gezien maar laatst was er wel een schrijnend verhaal. Er kwam een vrouw aan op verloskamer ‘s nachts met bloedverlies. Ze was nergens gevolgd dus er waren geen gegevens bekend over haar en haar zwangerschap. Volgens haar was ze nu al 8 maanden zwanger. De dokter werd er bij gehaald en er werd een echo gemaakt waarop bleek dat ze nog maar 15 weken zwanger was en dat het vruchtje niet meer leefde. De vrouw beviel even later van iets wat leek op een gekookte lever. ’s Ochtends kwamen wij dan aan en samen met een andere student ging ik naar de vrouw om haar in een comfortabeler bed te leggen. Ze zei weinig en zag er eigenlijk ook helemaal niet droevig uit. Veel durfde we natuurlijk niet zeggen. Daarna gingen we naar de spoelkamer en daar zagen we een metalen nierbekken met het vruchtje in. Er lag een kompres op. Toen we die wegnamen zagen we inderdaad iets wat op een gekookte lever leek en allesbehalve op een kind bedekt onder de vraatzuchtige mieren die altijd absurd snel hun weg banen naar iets wat hen wel aanstaat. Daarna moest de vrouw dan nog onder het mes om eventuele resten te laten verwijderen. En ze toonde echt extreem weinig emotie waardoor ik helemaal niet wist wat ik moest zeggen tegen haar. Maar buiten deze kommer en kwel is het wel meestal rozengeur en manenschijn. Lieve zwarte boelekes met krullende zwarte haren. Men hart smelt al als ik er aan denk. Misschien toch eens overwegen om hier bevlekt te worden door een sterke boslandcreool!

Buiten het werk hebben we natuurlijk ook nog salsales en jaja volgende week is het test! Om te zien of we wel goed genoeg zijn om naar de volgende groep te gaan. Onze leraar is nogal fanatiek en hij beseft ni da wij maar stoeme stagiarekes zijn die dit doen voor ons plezier dus moeten we in de les maar even doen alsof we het heel serieus opnemen al is dat ni altijd even gemakkelijk (en dan krijgen we zeker 5 vieze blikken geworpen). En pas maar op want als je ni goed bent komt tante Mien (die overigens 100% lesbisch is, ik ben er zeker van, u bijles geven). Binnen een week en een klets komen ons moe en onze poe en lifke op bezoek en gaan we als echte avonturiers het regenwoud doorkruisen. Dus hou jullie al maar vast aan de takken van de bomen want er komen spannende verhalen aan!

Veel liefs,

2 dagtrippers van het eerste uur